57. NIE PASUJEMY DO SIEBIE – Tom 1: Zasady Randkowania – Vi Kelland, Penelope Ward

„Nie ty jeden tak czujesz, Colby. Po prostu nie chciałam być pierwszą, która otworzy swoje serce. Wydaje mi się, że byłam pełna wahania, bo nie potrafię przemóc lęku, że jeśli dam się ponieść temu uczuciu, to upadnę, a ty mnie nie pochwycisz.”

Colby pojawił się tam, gdzie nie powinno go być, w sytuacji, której nie planował stać się uczestnikiem. Jako niemy obserwator był świadkiem triumfu Billie i, choć wszystko wskazywało na to, że po tym wydarzeniu będzie trzymał się od niej z daleka, los miał wobec niego inne zamiary. To właśnie tamta scena, zamiast zakończenia, okazała się cichą iskrą fascynacji, której Colby nie potrafił, a można wręcz rzec, nie chciał już ugasić. Billie jednak niosła ze sobą ciężar przeszłych doświadczeń, które nauczyły ją ostrożności i kazały wierzyć, że bezpieczniej będzie zatrzymać się na granicy przyjaźni. Czy w ramionach Colby'ego odważy się ją przekroczyć?

Vi Kelland to autorka, której pióro wspominam jeszcze z nastoletnich lat, to właśnie tytuły spod jej pióra jako pierwsze z nielicznych zagościły na półkach mojej biblioteczki, dlatego wiem, że już zawszę będę darzyć jej twórczość niezmiennym sentymentem. Z kolei dorobek twórczy Penelope Ward do dziś stanowi dla mnie pewnego rodzaju zagadkę; słyszałam wiele najróżniejszych opinii o jej tytułach, tak naprawdę jednak tylko te, które wydała w swej przeszłości jako współautorka zapadły mi w pamięć, jej solowe dzieła natomiast pozostają mi wciąż praktycznie nieznane. Nie ukrywam jednak, że ponowne spotkanie z duetem dwóch, pozornie tak sprzecznych ze sobą tychże autorek wywołało we mnie pewnego rodzaju wzruszenie, które teraz, po zakończeniu przygody z pierwszym tomem serii „Nie pasujemy do siebie”, przerodziło się w oczekiwanie ku kontynuacji.

Jednym z największych atutów tej oto historii, podobnie jak w przypadku innych pozycji tychże autorek, pozostaje ta znajoma mi lekkość w słowach, wciąż nie potrafię nie tylko odkryć jej sekretu, ale i uodpornić się na tego rodzaju magię. Vi Kelland wraz z Penelope Ward mogłyby opowiadać o tragedii na miarę światową, a wciąż miałabym pewność, że to będzie ciężka, ale wciąż przyjemna w odbiorze opowieść. To zabieg, który sprawia, że każde słowo zdaje się być pisane dla mnie – nie przez mnie, lecz po prostu dla mnie – niosąc za sobą często frustrujące, ale niezmiernie ważne przesłanie.

Bieg zdarzeń, z którym na naszych oczach mierzą się bohaterowie, choć z pozoru banalny, nie należy do najprostszych; natłok najróżniejszych emocji, a także wydarzenia, które doprowadzają do zbudzenia wydawać, by się mogło dawno uśpioną i zakopaną kilkadziesiąt metrów pod ziemią przeszłość, pozwalają jednak spojrzeć na tę historię w inny sposób. Niepozorny początek jak z znanej nam wszystkim przestarzałej komedii romantycznej przeradza się bowiem w opowieść o bólu, poświeceniu oraz walce o lepsze jutro, a jakby tego było nam wciąż mało, stawia przed pytaniem, które chociaż wydawać, by się mogło nie dotyczy nikogo z nas, skłania do głębszej refleksji – jak wiele jesteśmy w stanie poświęcić dla miłości?

„Nie pasujemy do siebie” nie jest pozycją idealną, nie ukrywam, że zawiera ona momenty, które miałam ochotę przewinąć jak obrazy w kalejdoskopie, aby nigdy do nich nie wracać. Niemniej jednak poruszyła tematy, które chociaż są mi obecnie w teorii obce, uważam za nadmiernie ważne. Podróż w czasie z Billym i Colbym stała się dla mnie lekcją; może nieco przydługą, ale jedną z tych, które kiełkują w sercu przez lata, by w końcu okazać się nie tylko przydatnymi, ale wręcz niezbędnymi.

Za możliwość przeczytania dziękuję Wydawnictwu Editio Red [editio_red].  

56. SŁODKA REWOLUCJA – Kinga Boruczkowska

"Kwiat traci swoje piękno, gdy zostanie pozbawiony płatków. Tak samo dzieje się z ludźmi trwającymi przy niewłaściwej osobie, która pragnie jedynie pozbawić nas piękna dla własnych celów."

Słodkawy biznes, który po długiej i wyczerpującej walce w końcu stał się własnością Alice, okazał się prawdziwą lawiną kłopotów. Kobieta wie, że tylko prawdziwa rewolucja może ocalić firmę, lecz każdy krok ku zmianie niesie ze sobą nowe wyzwania. Największym problemem okazuje się jednak pojawienie pewnego człowieka, który niegdyś zburzył jej spokój i zostawił blizny na duszy. Teraz los splata ich drogi ponownie, dając mu szansę na odkupienie, ale choć lata mijają, nienawiść między nimi wciąż tli się, żywa jak niegdyś. Czy pod ciężarem dawnych uraz i gorzkich wspomnień mogą odnaleźć chociaż nić porozumienia?

Są takie historie, które już po przeczytaniu opisu docierają do najciemniejszych zakątków duszy, by chwilę później w najmniej spodziewanym momencie przyprawić o niebanalny zawał serca i zabrać w emocjonującą, przypominającą rollecoaster, przejażdżkę, ale zdarzają się takie, które z pozoru wydają się niezwykle niewyróżniające. Trafiasz na nie przypadkiem, zatracasz w pierwszych rozdziałach, a nim się obejrzysz, zegarek wskazuje drugą w nocy, „Słodka rewolucje” jest tego idealnym przykładem, momentami przesłodzona, zaskakująco niekonsekwentna, ale zadziwiająco wdzięczna w swej zadziwiałej konstrukcji; pełna sprzeczności –  z jednej strony kapryśna, jak jej główny bohater, a z drugiej promienna i pełna nadziei, jak jej bohaterka. Przepełniona zaskakującymi i dezorientujący zwrotami akcji, ale i jednocześnie intrygująca w swej nieprzewidywalności.

Przez ostatnie lata moje wielokrotnie przekraczałam swoje granice literackie, sięgając po gatunki, z którymi na co dzień zbyt często nie obcuję, nie sposób jednak ukryć, że wszelkiego rodzaju romansidła uważam za swój konik, a także historie z rodzaju tych, które najprzyjemniej i najkonsekwentniej recenzuję, a mimo to wciąż zdarzają mi się wątki, których od lat unikam jak ognia. Powiem więcej, w całym moim literackim doświadczeniu ani razu nie sięgnęłam świadomie po książkę, której relacja oparta byłaby na dynamice prześladowca/ofiara; może dlatego, że cenię sobie historie oparte na wzajemnym szacunku i równowadze, a może po prostu dlatego, że związek, który zaczyna się w tak skomplikowany i mroczny sposób, budzi we mnie zbyt wiele obaw, tym samym więc nie potrafię nawet wyjaśnić, co skłoniło mnie ku przeczytaniu „Słodkie rewolucji”. I, chociaż wciąż uważam, że motyw ten nie wpisuje się w grono moich ulubionych, zatraciłam się w bólu, którym kipiała ta pozycja.

Nathan nie jest bohaterem, którego emocjonalna przemiana zaskakuje głębią czy subtelnością, owszem, na przełomie tego tytułu możemy obserwować znaczące zmiany w jego zachowaniu, ale zmiany te obarczoną są tak niezwykłą natarczywością, że nie sposób poświęcić im dłuższą chwilę, a mimo to jest w nim coś, co pozwala obdarzyć go sympatią. Nić tego porozumienia jest niezwykle krucha w swej postaci, a jednak pozwala uwierzyć w uczucie, które buduję się między naszymi bohaterami. Oczywiście nie zapominajmy w tym wszystkim o Alice, która wszelkie mankamenty nadrabia swym wdzięcznym usposobieniem, to bohaterka, która mimo ciężkie przeszłości, wciąż poszukuje chociaż kilku promieni słońca w każdym deszczowym dniu.

„Słodka rewolucja” nie zaskakuje doskonałością, jej forma przejawia się raczej nieprecyzyjnością, a jednak jest w niej coś, co sprawia, że chciałabym, by zajęła swe miejsce w mojej biblioteczce – może to kwestia humoru, może niebywale irracjonalnych zbiegów okoliczności, a może to tylko jedynie moje widzimisię, jednak to musicie już sprawdzić sami.

55. PUCK ME UP – Ludka Skrzydlewska

 „I chociaż jeszcze przez chwilę próbuję walczyć z nieuniknionym (…), w głębi duszy wiem już, że to i tak się stanie. Przepadłem. Przepadłem dla tej pięknej blondynki o orzechowych oczach i szybko staje się dla mnie jasne, że nie dam rady się wycofać. Mogę tylko iść do przodu.”

Ich relacja zaczęła się niepozornie – kolejne zlecenie, jakich Hazel odhaczyła na swoim koncie wiele. Zadanie wydawało się bowiem proste: spisać pomysł mężczyzny, nadać mu odpowiednią formę i wydać bestseller, szybko jednak okazało się, że owa sytuacja pleciona jest znacznie grubszymi nićmi. Mikael Heikkinen, choć bez wątpienia przystojny i utalentowany, miał w sobie coś, co od samego początku wytrącało Hazel z równowagi. Jego aura gburowatego mruka, a także nonszalanckie podejście do pracy, sprawiały, że każda ich interakcja stanowiła dla niej nie lada wyzwaniem. Na domiar złego nieprzewidziane zainteresowanie mediów, które nieoczekiwanie pojawiło się wokół ich współpracy, zaczęło wymykać się spod kontroli. Zmuszeni przez sytuację do podjęcia radykalnych kroków, Hazel i Mikael zawierają układ, który, choć ryzykowny, wydaje się jedynym rozwiązaniem.

Od wielu lat śledzę twórczość Ludki Skrzydlewskiej z ogromnym zaangażowaniem, jeszcze przed oficjalnymi premierami podczytuje pierwsze rozdziały na platformie Wattpad, a później w papierze kolekcjonuje w swojej biblioteczce. Wielokrotnie kuszę się ku przeświadczeniu, że znam już jej warsztat na wylot, a mimo to myśl ta za każdym razem okazuje się dla mnie zgubna, a historie spod jej pióra potrafią umilić mi nawet melancholijne deszczowe wieczory. Jest w nich bowiem coś, co w niezwykle wdzięczny sposób potrafi rozgrzać serce nawet najbardziej nikczemnego czytelnika, by chwilę później rozegrać na jego oczach niezwykle intrygującą walkę. 

Sięgając po „Puck me up” w zasadzie nie do końca wiedziałam czego się spodziewać, z jednej strony bowiem wydawać, by się mogło, że jest to tytuł, jakich wiele na polskim rynku, bowiem motyw fake dating w ostatnim czasie króluje wśród tego oto gatunku, z drugiej jednak ze względu na moją słabość do sportowych romansideł nie byłam w stanie przejść wobec niego obojętnie. Obawiałam się co prawdy, że na dłuższą metę zabraknie mi w tej historii tak potrzebnej głębi, dzisiaj jednak, po skończeniu tej oto lektury, wiem, że już nigdy nie powinnam wątpić w pióro Ludki Skrzydlewskiej, bowiem w rękach tej autorki nawet pozornie najprostsze projekty zaskakują.

Hazel Woods to przysłowiowa bohaterka z krwi i kości, na przełomie tego tytułu nie wikła się w tajemnicze śledztwo ani nie przeżywa zabójczo niebezpiecznych przygód, a mimo to wywołuje w czytelniku równie przejmującą gamę emocji, co bohaterowie pozostałych pozycji tej oto autorki. To bowiem nie tylko postać, którą moglibyśmy poznać w codziennym życiu, wraz z nią udać się na kawę, poplotkować o nieudanym związku czy wypłakać w jej ramię, ale także postać, która uświadamia nam, że piękno ma wiele twarzy.

Relacja romantyczna między naszymi bohaterami budowana jest niezwykle powoli, nie zachwyca podsycaną co krok wybuchowością, ale pozwala krok po kroku obserwować, jak jedno spotkanie wywraca życie dwóch tak różnych od siebie osób do góry nogami. Tutaj każda drobna interakcja, czy każdy najmniejszy dotyk nabiera nowego znaczenia w obliczu prawdy, budując w czytelniku wdzięczne napięcie.