94. UTKANE ZAKLĘCIA – Allison Saft

   "Szczęście to prosta rzecz. Kiedy zaakceptuje się swój los nie ma już w życiu druzgocących upadków ani gwałtownych wzlotów. Te zmiany są wyczerpujące i utrudniają podejmowanie racjonalnych decyzji."

Tajemnicze królestwo Avaland przez lata było dla Niamh jedynie mglistym marzeniem utkanym z opowieści i pragnień, których nigdy nie miała nadziei spełnić. Wszystko zmienia się jednak, kiedy, otrzymuje propozycję stworzenia strojów na zbliżające się królewskie wesele. Kobieta od samego początku czuje, że przyjęcie tego zlecenia może kosztować ją znacznie więcej, niż jest gotowa poświęcić, jednak nie ma wyboru, szansa, która mogłaby pozwolić jej zapewnić swojej rodzinie bezpieczną przyszłość, może się więcej nie powtórzyć. Z każdym zaklęciem ukrytym między fałdami jedwabiu jej własny czas nieubłaganie dobiega końca, a jakby tego było mało, na jej drodze nieustannie staje Kit; książę, którego ślub sprowadził ją do pałacu. Mężczyzna, który powinien pozostać jedynie odległą gwiazdą na królewskim niebie, z każdym kolejnym spotkaniem staje się coraz trudniejszy do zignorowania.

Fantastyka to gatunek, z którym nie miewam styczności nagminnie, choć przy każdym kolejnym tytule tej kategorii żałuję tego coraz silniej, nie trzeba więc zapewne nawet wspominać, iż sięgając po "Utkane zaklęcia" moje dłonie wręcz drżały z podekscytowania. Uczucie, które nie miało prawa zaistnieć, magia zaklęta w szpulkach nadwyrężająca zdrowie, nadworskie projekty i intrygi kryjące się w zakamarkach zamkowych murów, to tylko część motywów, którymi kusiła mnie treść powyżej opowiastki. W nastoletnich latach uwielbiałam przerysowane falbaniaste suknie pokryte błyskiem, które zachwycały oczy swym kunsztownym wykończeniem, ubóstwiałam podziwiać proces ich przygotowania i szycia, dlatego też od samego początku tenże tytuł miał u mnie pewnego rodzaju fory. Zagłębiając się w historię Niamh i Christophera czułam się jak mała dziewczynka, która mogła powrócić do świata, gdzie czary i moda tworzą nierozerwalną sztukę, gdzie każdy szkic przeradza się w przepiękną opowieść o marzeniach, a zaklęcia stają się nieodłącznym elementem zamkowych intryg.

Niamh jest bohaterką niezwykle oddaną swemu dziedzictwu, magia, którą odziedziczyła po swoich przodkach jest nie tylko darem, ale i nadzwyczaj ciążącym jej na barkach brzemieniem, które dźwiga każdego dnia, momentami odnosiłam jednak irytujące wrażenie, iż poza tym jako czytelnik niewiele więcej się o niej dowiadujemy. W kontekście umiejętności, jakie posiadała i tego, jak wiele mogłaby nam dzięki nim przekazać, wręcz krzywdzący zdaje mi się sposób ich przedstawienia; potrzebowałam czuć jej radość, smutek, czy też żal, wraz z nią przeżywać emocje, które odczuwała podczas przygotowywania królewskich projektów, marzyć, kiedy powracała do szczęśliwych chwil i płakać, gdy ogarniał ją żal za przemykającym przez palce czasem, tymczasem jej choroba wydaje się jedynie płaskim dodatkiem fabularnym, a szycie momentami wręcz machinalnie wykonywaną czynnością. Na jej tle znacznie ciekawszą postacią wydaje się sam Christopher, który pod maską chłodu i arogancji kryje nadzwyczajny barwy wachlarz intrygującego usposobienia. Miał w sobie pewnego rodzaju iskrę, która sprawiała, że czekałam na sceny z jego udziałem z największym utęsknieniem, niezwykle absorbowały mnie jego emocje i to, w jaki sposób wpływały one na otaczającą go roślinność. Wręcz niezwykle było dla mnie, iż wręcz jedną myślą mógł sprawić, iż kwiaty wokół niego rozkwitały z utęsknieniem pławiąc się w jego obecnością, by kilka chwil później pozostawić wokół siebie cierpiące zgliszcza. 

Ponad to przenikliwie rozczarowujący okazuje się wątek, który od pierwszych zdań wydawał mi się nadzwyczaj zajmujący; postać Lovelace'a i wiążące się z tym rozgrywające się na królewskich dworze intrygi nadawały tejże historii wręcz baśniowy urok, z biegiem czasu stały się jednak jedynie narzędziem prowadzącym fabułę do z góry wyznaczonego celu, zamiast pełnoprawnym elementem zdolnym przykuć moją uwagę na dłużej. Pradawne tańce, dworska etykieta i ujmujące opisy scenerii to detale, których potencjał był wręcz zatrważający, scena z włamaniem do książęcej komnaty na dłuższą metę była jednak jedyną sceną, podczas której odczuwane przeze mnie emocje osiągnęły przejmujący zenit. Pozostałe wydarzenia wydawały się tylko strategicznymi ruchami na szachownicy w rozgrywce, której kierunek został określony już na samym początku, dlatego też pozostaje mi więc jedynie zastanawiać się, jak wiele mogłaby zyskać w oczach czytelnika ta historia, gdyby pozwolić jej toczyć się własnym, nieokrzesanym rytmem. 

Za możliwość przeczytania dziękuję Wydawnictwu Books4YA [@books4ya].  

91. NOWE POCZĄTKI – Tom 3: Wieczorem – Monika Sygo

  "Jakbyśmy mieli stać się jednością. Z pewnością czuła, jak reagowało na nią moje ciało, ale chyba jeszcze nie zdawała sobie sprawy, że właśnie dopuściłem do siebie myśl, że chcę jej, chce nas. Chcę wspólnych zachodów słońca."

Poranek, w którym niczego nieświadoma Nela budzi się w ramionach obcego mężczyzny we własnym pokoju akademickim, zapewne na długo zapisze się w jej pamięci. Można by przypuszczać, że również Szymek od tej pory z większą ostrożnością będzie przemierzał labirynt akademickich korytarzy, lecz los nawet na chwilę nie pozwala zapomnieć mu o nieznajomej dziewczynie, którą kilka nocy wcześniej zupełnie przypadkiem trzymał w swych ramionach. Przy pierwszej nadarzającej się okazji, postanawia więc zrobić wszystko, by ich drogi ponownie się przecięły. W blasku gasnących wieczorów, pośród rozmów niesionych ciepłym powietrzem i spojrzeń zatrzymujących się o ułamek sekundy za długo, rodzi się uczucie, którego nadejścia żadne z nich się nie spodziewało. 

Pierwszy tom serii "Nowe początki" rozkochał mnie w sobie lata temu, zabierając w niezwykle magiczną podróż opowiadającą o odnajdowaniu swojego własnego "ja" w akompaniamencie dziecięcych marzeń i pięknawych wschodów słońca. Dziś, kilka lat później z kolei, siedząc na uniwersyteckiej ławce w ostatnich promieniach zachodzącego słońca, miałam okazję poznać historię Neli i Szymka, dwóch równie zagubionych dusz tyle, że w nieco już starszym wydaniu. Sięgnięcie po trzeci i jednocześnie finałowy tom serii okazało się dla mnie wydarzeniem nadzwyczaj sentymentalnych, z rodzaju tych, które na długo zostają w pamięci i, choć tym razem nie towarzyszą nam wschody, a zachody słońca, pod nogami nie pląta się słodkawy w swej buntowniczej naturze pies, tylko dwójka niezwykle rezolutnych kociaków, a główni bohaterowie wydają się znacznie bardziej problematyczni, magia tła przedstawionego w tej historii wciąż pozostaje równie znacząca. 

Na szczególne docenienie zasługuje zamysł, ale i niezwykle wyważony humor towarzyszący scenie pierwszego spotkania głównych bohaterów, która wydała mi się nadzwyczaj zaskakująca w swej prostoliniowej formie. Nie co dzień zdarza się, by tytuł tego gatunku zaczynał się od pomylenia drzwi w akademiku i wylądowania w obcym łóżku, dla mnie brzmi to prędzej jak przepis na niezłe morderstwo, choć, biorąc pod uwagę, z jaką gracją ograła tenże temat autorka, pokusiłabym się o stwierdzenie "a szkoda". Nie wspomnę już nawet o fakcie, iż wpadłam w swym zauroczeniu Szymkiem po same czubki uszu! Własnoręcznie przygotowane podarunki w postaci pysznych śniadań, wielkie serce zarówno do zwierząt, jak i ludzi, a do tego niestrudzona odwaga, to tylko część sprawców odpowiedzialnych za motyle w moim brzuchu. Niemałą rolę w tej fascynacji odegrała zapewne i jego przeszłość, która pozwoliła nadać jego postaci niepowtarzalną głębię. 

Nie sposób jednak ku mojej rozpaczy ukryć, iż ten tom nie zafascynował mnie swoją treścią równie mocno, co historia Niny i Oskara pisana w pierwszych promieniach wschodzące słońca, domniemam, że na dłuższą metę sprawcą rozdźwięku między nami okazał się niezwykle niezobowiązujący język powyższego tekstu, który w przypadku pierwszego, wspomnianego tomu wydał się rozwiązaniem wręcz perfekcyjnie trafionym w punkt ze względu na fakt, iż występująca w nim historia została utkana z młodzieńczych marzeń i emocji nieskażonych ciężarem codzienności, natomiast losy Neli i Szymka niosą ze sobą zupełnie odmienny rodzaj bólu. To opowieść, w której za zasłoną horyzontów skąpanych w urokliwych zachodach słońca kryją się pęknięcia, nieuleczone tęsknoty i niezagojone naznaczone przeszłością rany, wymagające odrobiny głębszej uwagi i choć kropli ciszy. 

Wraz z postępującymi wydarzeniami znaczny udział w fabule zaczyna odgrywać również pewnego rodzaju emocjonalny trójkąt między dwójką głównych bohaterów a bohaterką drugoplanową Hanią, który w moim odczuciu naznaczył tę historię nieprzyjemnym obciążeniem. Sceny z ich wspólnych udziałem wydają się pozbawione intrygującej naturalności, z której jak dotąd znana była mi powyższa seria, i choć autorka starała się z równą uwagą pochylić nad perspektywą każdej ze stron, powyższe wydarzenia stawiają czytelnika w roli obserwatora, który z zakłopotaniem przygląda się rozgrywającej na jego oczach sytuacji, nie do końca umiejąc odnaleźć dla siebie właściwe miejsce w tymże dramacie. 

Za możliwość przeczytania dziękuję Wydawnictwu Spisek Pisarzy [@wydawnictwospisekpisarzy]. 

90. MROCZNI OBLUBIEŃCY – Tom 3: Mistrz tortur – Melisa Bel

"Czuł, że do siebie przynależą. To nie mógł być przypadek. Kiedy byli blisko, miał wrażenie, że dają sobie siłę niezbędną do przetrwania. Łączyła ich równość i zrozumienie, którego nie dzielił wcześniej z żadną kobietą."

Okoliczności ich spotkania nie należały do tych, o których marzy się nocami pod kołdrą; nie było słońca, malowniczych krajobrazów ani przypadku splatającego losy dwójki obcych sobie ludzi; zamiast tego chłód pustych ścian zapomnianego lochu przenikał do kości, odbierając ostatnie nadzieje. Lydia wie, że w tamtej chwili, stojąc przed obliczem Mistrza, nie ma już nic do stracenia poza własną godnością, której zamierza bronić nawet w imię własnego życia. Valdrim widział już wiele, szaleństwo i rezygnację w najróżniejszych formach, mogłoby więc wydawać się, że nic nie zdoła go już zaskoczyć, a jednak jedno spojrzenie w oczy więźniarki oskarżonej o czary burzy tę pewność w zaledwie kilka chwil. To przesłuchanie może zmienić w ich życiu więcej niż którekolwiek z nich mogłoby się spodziewać. 

„Mistrz Tortur” to trzecia część cyklu książek kryjąca się pod nazwą „Mroczni Oblubieńcy”, z którą nie miałam wcześniej okazji obcować. Nie ukrywam, iż zwykle staram się czytać poszczególne tomy serii zgodnie z ich kolejnością, tym razem jednak mroczna obietnica skryta pomiędzy słowami opisu okazała się na tyle kusząca, by złamać we mnie tenże nawyk. Czeluści lochów, zakazane uczucie, czary i mistrz tortur o nieznanych nikomu pobudkach – nic więc dziwnego, iż sięgnęłam po ten tytuł z dość wygórowanymi oczekiwaniami. Chciałam czuć tę opowieść całą duszą, pozwolić wciągnąć się jej w wir intryg i poddać w obiekcie granicę między dobrem a przysłowiowym złem, jednak czy tytuł ten w pełni temu sprostał? Zacznijmy jednak od początku.

To, co od pierwszych stron pozostało we mnie niezmienne, to wyjątkowe zaintrygowanie usposobieniem Valdrima, na pierwszy rzut oka zimny i zamknięty w swej bezwzględności, przyzwyczajony do samotnej strudzonej wędrówki i siania wokół siebie tajemniczego spustoszenia, a jednak wystarczyło jedno uważniejsze spojrzenie, by dostrzec w jego oczach nieznośny ból i ślady niezaleczonych ran, o których nie sposób opowiedzieć czy ukoić prostym słowem. Niezwykle fascynująca okazała się również słabość mężczyzny wobec Lydii, która niestrudzoną odwagą w zaledwie kilka chwil przedarła się przez budowane pieczołowicie przez lata mury. Nieustanna troska, serce gotowe do malowniczych wyrzeczeń, a przede wszystkim bolesna lekkość w rezygnacji z własnych pragnień, jeśli tylko mogłoby to przynieść jej choć odrobinę szczęścia, to tylko część cech odpowiedzialnych za fakt, iż koło tego mężczyzny nie sposób przejść obojętnie.

Tempo prowadzenia akcji było aspektem, które w moim odczuciu miało niezwykle fundamentalny, ale i jednocześnie najbardziej szkodliwy wpływ na treść przedstawionych w powyższym tytule wydarzeń. Odnoszę bowiem wrażenie, że wystarczyłoby zaledwie kilkadziesiąt dodatkowych stron, by dać tej historii przestrzeń do pełnego i ujmującego rozkwitu, który umożliwiłby emocjom towarzyszącym czytelnikowi podczas lektury na dobre zakorzenić się w jego umyśle. Tymczasem wydarzenia zawarte w kilku ostatnich rozdziałach pędzą naprzód w zawrotnym tempie, tak, jakby ktoś postanowił zamknąć je za pomocą jednego machnięcia czarodziejskiej różdżki, przez co na dłuższą metę tracą one swój unikatowy urok i burzą nabudowane wcześniej słodkawe napięcie. 

"Mistrz tortur" to tytuł o wręcz monstrualnym, lecz zatraconym na przełomie jego treści, potencjałem, który ma w sobie o wiele mniej mroku, niż mogłabym się po nim początkowo spodziewać, a mimo to wydaje się być przesiąknięty aurą na tyle interesującą, by skłonić mnie w przyszłości do ponownego spotkania z twórczością autorki. Mam bowiem pewne uporczywe przeczucie, miejmy nadzieję, iż niezbyt mylne, że któryś z poprzednich tomów serii może na dobre zawładnąć moim wybrednym sercem. 

Za możliwość przeczytania dziękuję autorce [@melisa.bel.autorka].

89. ESCAPE ROOM – Maren Stoffels

"Ekran ciemnieje, ale teraz już go nie potrzebuję. Ściągam ze swojej szyi apaszkę i wrzeszczę z całych sił. Biję się po głowie i walę w ściany. Muszą robić to, co im każę"

Czwórka przyjaciół, zwyczajne letnie popołudnie, okoliczny escape room i niewinna gra, w której po przekroczeniu progu znikają wszystkie zasady. Otoczeni siecią kłamstw, pęczniejącym w krwi strachem i zapomnianymi tajemnicami, muszą zmierzyć się nie tylko z uciekającym czasem, ale też z własnymi lękami. W tym miejscu każdy wybór ma swoje konsekwencje, a nawet najmniejszy błąd może kosztować więcej, niż którekolwiek z nich jest w stanie przewidzieć, bowiem stawką nie jest rozwiązanie zagadki, tylko własne życie, a z tej gry nie każdy zdoła wyjść cało. 

W dniu, w którym po raz pierwszy przekroczyłam próg okolicznego escape roomu, nie spodziewałam się, że będzie to miejsce, do którego będę chciała jeszcze kiedykolwiek wrócić, tymczasem okazało się, że chwila, w której pozornie niepasujące do siebie elementy, zaczynają tworzyć spójną całość, jest dla mnie co najmniej fascynująca. Nienawidzę horrorów, nie usnę sama w pustym domu i czasami boję się własnego cienia, a mimo to dreszczyk emocji, który czuję zamknięta pośród czterech na pozór pustych nic nieznaczących ścian, z sercem bijącym odrobinę szybciej niż zwykle, jest moim ukochanym przejawem adrenaliny. „Escape Room” od Marena Stoffelsa już od dnia zapowiedzi wydawało się więc historią skrojoną wręcz pod moje upodobania – czyhająca za rogiem mrożąca krew w żyłach zagadka, narastające napięcie, sens, ukryty w najdrobniejszych szczegółach, bohaterowie, którzy ukrywali przed sobą więcej, niż kiedykolwiek mogliby się spodziewać, i on, mistrz gry, który nie zamierzał doprowadzić uczestników do wyjścia.

Powyższy tytuł jest lekturą nad wyraz krótką, lekką i zaskakująco mało brutalną, jak na to, czego w pierwszy chwili spodziewałabym się po przeczytaniu jej opisu, jednak nawet mimo tego, ciąg przygotowanych wydarzeń utrzymuje ciekawy i podtrzymujący w napięciu nastrój. Od pierwszym stron czytelnik walczy bowiem z wrażeniem, iż prawdziwe znaczenie rozgrywających się na jego oczach zdarzeń, nieustannie wymyka mu się z rąk. Zapewne dużą rolę odgrywa w tym kontekście wieloperspektywiczna narracja, która umiejętnie zaciera granice między tym, co pewne, a tym, co jedynie urojone, sprawiając, że kolejne elementy układanki coraz trudniej ułożyć w spójną całość. 

Nie sposób ukryć, iż początkowo podchodziłam do objętości tej historii z pewną sceptycznością, tak krótka forma bowiem rzadko kiedy obdarza bohaterów wystarczającą ilością przestrzeni, by w pełni zaangażować czytelnika w przeżywane przez nich emocje. Po zakończeniu tej lektury wiem jednak, iż zwięzłość stanowi jedną z jej największych zalet, autor nie rozwleka bowiem fabuły przydłużającymi się opisami i nadmiernym wachlarzem szczegółów, dzięki czemu historia ta zachowuje zwartą dynamikę. Co więcej, nie wymaga od odbiorcy nieustannego skupienia, a mimo to skutecznie wciąga go w labirynt tajemnic i narastającej niepewności, przez co staję się idealną lekturą na leniwe popołudnie. 

Boleśnie rozczarowujące okazuje się jednak zakończenie, które, biorąc pod uwagę budowane wcześniej napięcie, zdawało się obiecywać swoją manierą znacznie więcej. Liczyłam więc na nagły i zaskakujący w swojej formie zwrot akcji, który całkowicie odmieni sposób postrzegania przeze mnie rzeczywistości, tymczasem finał przynosi odpowiedzi zbyt oczywiste, by sprostać postawionym i konsekwentnie nadbudowywanym od pierwszych stron oczekiwaniom, w efekcie pozostawiając czytelnika z wyraźnym poczuciem niedosytu. Epilog więc, choć domyka najważniejsze wątki, sprawia wrażenie zachowawczego i pozbawionego odpowiednich predyspozycji, by nadać opowieści prawdziwie niezapomniany wymiar.

Za możliwość przeczytania dziękuję Wydawnictwu Feeria [@wydawnictwo_feeria].  

88. REGRET ME NOT – Ludka Skrzydlewska

"Nie masz pojęcia, jak bardzo się dzisiaj o ciebie martwiłem, Cove (...). Byłem śmiertelnie przerażony, myśląc, że stanie ci się krzywda, podczas gdy nie mogłem zrobić prawie nic, żeby ci pomóc. Nienawidzę czuć się bezradny i nienawidzę, gdy ktoś... gdy moja żona znajduje się w niebezpieczeństwie."

Przygodny ślub w Las Vegas? Cove zawsze miała słabość do ryzykownych decyzji i życia na granicy, jednak nawet dla niej przebudzenie się obok tajemniczego mężczyzny poznanego zaledwie dzień wcześniej, z obrączką lśniącą na palcu, okazało się czymś nadzwyczaj abstrakcyjnym. I, choć kobieta doskonale zdaje sobie sprawę, iż ignorowanie problemu nie sprawi, iż ten bezpowrotnie zniknie, uparcie wierzy, że konsekwencje wspólnej nocy rozejdą się po kościach, pozostając jedynie słodkawym rozmytym wspomnieniem. Los postanawia jednak wyjątkowo brutalnie zweryfikować jej podejście. Niespełna dwa lata później Calloway ponownie pojawia się w jej życiu, a Cove wreszcie pojmuje, iż niektóre historie nie kończą się wtedy, kiedy najbardziej byśmy sobie tego życzyli. Układ, który od początku brzmi jak przepis na emocjonalną katastrofę? Zróbmy to!

„Forgot me not” to jeden z tytułów, który w zeszłe lato rozkochał mnie w sobie wręcz do ujmującego szaleństwa, zabierając mnie w przepiękną i niezwykle wzruszającą podróż opowiadającą o dwójce ludzi, którzy nie planowali pozwolić, by ich relacja wymknęła się poza ramy małego baru w centrum miasta. Z ogromną niecierpliwością czekałam więc również i na to, co na swoim przełomie przyniesie „Regret me not”, bohaterowie tej historii przewijali się mimochodem między stronami historii Astry i Thane, lecz wtedy, przyznam szczerze, pozostawali dla mnie jedynie mało znaczącym tłem. Od samego początku jednak podobała mi się ta tląca się między ich charakterami przepaść, Cove jest bohaterką niezwykle otwartą, nad wyraz pewną siebie i przepełnioną emocjonującymi kolorami, z kolei Calloway to jej pełne przeciwieństwo, zdystansowany, cichy i kalkulujący każdy swój kolejny ruch, czyż więc nie brzmi to jak skrupulatnie przygotowany przepis na katastrofę?

Konstrukcja fabularna, tło wydarzeń osadzone w niezwykle pięknej scenerii, a do tego hobby naszej głównej bohaterki i jej pies, nie wspominając już o niezwykle barwnych postaciach drugoplanowych – to tylko zalążek atutów, które można odnaleźć na kartach tejże historii. Autorka z niezwykłą, charakterystyczną dla swojego pióra, lekkością nadbudowuje słodkawy klimat tejże opowieści, ukazując czytelnikowi świat, w których emocje i drobny dotyk mówią więcej niż najpiękniej skonstruowane deklaracje. Z początku więc wydawało mi się, że tutaj nie ma nic, co na dłuższą metę mogłoby pójść źle, w kulminacyjnych momentach zaczęłam jednak odnosić męczące wrażenie, iż historia ta gubi swój ujmujący rytm, a potęgujące się zewsząd niedopowiedzenia tworzą wokół relacji głównych bohaterów silnie splątany kokon. I, choć finał ich relacji wprawił moje serce w rozkoszne drżenie, zachowanie Callowaya, nawet po ujawnieniu prawdy, pozostało dla mnie niedojrzałe i przepełnione nad wyraz wieloma sprzecznymi sygnałami, które utrudniły mi ostateczny pozytywny odbiór tejże historii. 

„Regret me not” nie poruszyło mojego serca z taką siłą, jak zrobił to poprzedni tom i prawdopodobnie nie stanie się również jednym z moich ukochanych tytułów spod pióra Ludki Skrzydlewskiej, nad czym szczerze ubolewam. Odnoszę bowiem irytujące wrażenie, iż gdyby obedrzeć tę historię z jej słodkawego klimatu, malowniczej scenerii Alaski oraz niezwykle ujmujących bohaterów drugoplanowych, w centrum pozostałaby jedynie krucha, tonącą w problemach komunikacyjnych, relacja, która na dłuższą metę mogłaby okazać się po prostu niewystarczająca. Nie mam jednak wątpliwości, iż historia Cove i Callowaya odnajdzie grono oddanych czytelników, którzy docenią jej ekspresyjnie intensywny chaos.

Za możliwość przeczytania dziękuję Wydawnictwu Editio Red [editio_red].