niedziela, 6 października 2024

55. PUCK ME UP – Ludka Skrzydlewska

 „I chociaż jeszcze przez chwilę próbuję walczyć z nieuniknionym (…), w głębi duszy wiem już, że to i tak się stanie. Przepadłem. Przepadłem dla tej pięknej blondynki o orzechowych oczach i szybko staje się dla mnie jasne, że nie dam rady się wycofać. Mogę tylko iść do przodu.”

Ich relacja zaczęła się niepozornie – kolejne zlecenie, jakich Hazel odhaczyła na swoim koncie wiele. Zadanie wydawało się bowiem proste: spisać pomysł mężczyzny, nadać mu odpowiednią formę i wydać bestseller, szybko jednak okazało się, że owa sytuacja pleciona jest znacznie grubszymi nićmi. Mikael Heikkinen, choć bez wątpienia przystojny i utalentowany, miał w sobie coś, co od samego początku wytrącało Hazel z równowagi. Jego aura gburowatego mruka, a także nonszalanckie podejście do pracy, sprawiały, że każda ich interakcja stanowiła dla niej nie lada wyzwaniem. Na domiar złego nieprzewidziane zainteresowanie mediów, które nieoczekiwanie pojawiło się wokół ich współpracy, zaczęło wymykać się spod kontroli. Zmuszeni przez sytuację do podjęcia radykalnych kroków, Hazel i Mikael zawierają układ, który, choć ryzykowny, wydaje się jedynym rozwiązaniem.

Od wielu lat śledzę twórczość Ludki Skrzydlewskiej z ogromnym zaangażowaniem, jeszcze przed oficjalnymi premierami podczytuje pierwsze rozdziały na platformie Wattpad, a później w papierze kolekcjonuje w swojej biblioteczce. Wielokrotnie kuszę się ku przeświadczeniu, że znam już jej warsztat na wylot, a mimo to myśl ta za każdym razem okazuje się dla mnie zgubna, a historie spod jej pióra potrafią umilić mi nawet melancholijne deszczowe wieczory. Jest w nich bowiem coś, co w niezwykle wdzięczny sposób potrafi rozgrzać serce nawet najbardziej nikczemnego czytelnika, by chwilę później rozegrać na jego oczach niezwykle intrygującą walkę. 

Sięgając po „Puck me up” w zasadzie nie do końca wiedziałam czego się spodziewać, z jednej strony bowiem wydawać, by się mogło, że jest to tytuł, jakich wiele na polskim rynku, bowiem motyw fake dating w ostatnim czasie króluje wśród tego oto gatunku, z drugiej jednak ze względu na moją słabość do sportowych romansideł nie byłam w stanie przejść wobec niego obojętnie. Obawiałam się co prawdy, że na dłuższą metę zabraknie mi w tej historii tak potrzebnej głębi, dzisiaj jednak, po skończeniu tej oto lektury, wiem, że już nigdy nie powinnam wątpić w pióro Ludki Skrzydlewskiej, bowiem w rękach tej autorki nawet pozornie najprostsze projekty zaskakują.

Hazel Woods to przysłowiowa bohaterka z krwi i kości, na przełomie tego tytułu nie wikła się w tajemnicze śledztwo ani nie przeżywa zabójczo niebezpiecznych przygód, a mimo to wywołuje w czytelniku równie przejmującą gamę emocji, co bohaterowie pozostałych pozycji tej oto autorki. To bowiem nie tylko postać, którą moglibyśmy poznać w codziennym życiu, wraz z nią udać się na kawę, poplotkować o nieudanym związku czy wypłakać w jej ramię, ale także postać, która uświadamia nam, że piękno ma wiele twarzy.

Relacja romantyczna między naszymi bohaterami budowana jest niezwykle powoli, nie zachwyca podsycaną co krok wybuchowością, ale pozwala krok po kroku obserwować, jak jedno spotkanie wywraca życie dwóch tak różnych od siebie osób do góry nogami. Tutaj każda drobna interakcja, czy każdy najmniejszy dotyk nabiera nowego znaczenia w obliczu prawdy, budując w czytelniku wdzięczne napięcie.

czwartek, 26 września 2024

54. SZAMANKA OD UMARLAKÓW – Tom 1: Szamanka od umarlaków – Martyna Raduchowska

 „Nie zdarzy się cud (…). Nawet nie próbowała się łudzić. I nie chodzi o żadne zrządzenie losu, siłę wyższą, klątwę, życiorys zapisany w gwiazdach w najdrobniejszym szczególe czy przeznaczenie, którego nie da się zmienić ani oszukać. Ida zwyczajnie miała Pecha.”

Ida od lat ucieka przed swoim przeznaczeniem i wciąż wierzy, że wraz z wyjazdem na studia raz na zawsze zamknie pewien rozdział w swoim życiu. Już pierwszego dnia okazuje się jednak, że tkany przez lata cały misterny plan nadaje się co najwyżej do wyrzucenia, gdyż nie uwzględnia w swej prostocie towarzyszącego od najmłodszych lat dziewczynie złośliwego Pecha, który i tym razem tylko czyha, by ujawnić swą obecność w odpowiednim momencie. A to dopiero początek trudnej drogi, która czeka na nią w nowym miejscu.

Nie ukrywam, że początek mojej przygody z „Szamanką od Umarlaków” nie należał do najłatwiejszych, potrzebowałam wręcz kilku dni, by przełamać się i kontynuować czytanie po porzuceniu tej historii po kilkunastu pierwszym stronach. „Maszkarada”, czyli opowiadanie, które rozpoczyna cały cykl przygód Idy bowiem wynudziło mnie odrobinę przydługim wstępem i wyolbrzymionymi, przesiąkniętymi nad wyraz wyszukanym słownictwem, wewnętrznymi monologami głównej bohaterki, a kiedy w końcu cały bieg wydarzeń pochłonął mą uwagę, przypieczętowywaliśmy właśnie jego koniec. I, chociaż muszę przyznać, że zakończenie to niezwykle mnie rozbawiło, to w połączeniu z przeskokiem czasowym i nowymi okolicznościami, które towarzyszyły mi przy głównej części tej oto pozycji, przysporzyły mi niemałych kłopotów. Wciąż bowiem w głowie tli mi się kilka pytań odnośnie utkanej potajemnie przez Idę intrygi, która kończy wspomniane opowiadanie, a o której później w zasadzie nie wspomina się już ani słowem. Nie ukrywam również, że chętnie poznałabym również genezę historii, w związku z którą Ida ostatecznie trafia pod skrzydła wygnanej ciotki.

Ida jest bohaterką, która na przełomie tej pozycji mierzy się z wieloma przeciwnościami losu, skrzętnie skrywany latami cenny, ale nadprzyrodzony dar zdaje się dawać dziewczynie, czym bliżej upragnionego celu, coraz bardziej we znaki i, chociaż zdecydowanie nie można przypisać jej smykałki w tworzeniu odpowiedniego pierwszego wrażenia, jest coś niebywale rozczulającego w nieporadności jej czynów podszytej knującym za plecami Pechem. Z rozdziału na rozdział zauważyłam bowiem, że czym więcej nagłych niepowodzeń spada na jej plecy, tym mocniej trzymam kciuki, by w końcu odnalazła swe miejsce w poplątanym zbiegu wydarzeń, który zgotowała jej autorka, choć z początku nic nie wskazywało, bym miała obdarzyć ją należytą sympatią. A tlący się w tle zalążek niespodziewanych uczuć oraz dramat Kwiatkowskiego tylko podsyciły moją ciekawość odnośnie kolejnych tomów

Świat przedstawiony, który poznajemy wraz z Idą, to jeden wielki miszmasz, ale w dobrym tego słowa znaczeniu, bowiem nie sposób się w nim nudzić, nie wspominając już o tym, że stał się on niesamowitą, dającą morze możliwości podstawą ku kolejnym tomom tejże serii. Duchy, diabły i wiedźmy to zaledwie początek szeroko wykreowanego świata przedstawionego, a wraz z interesującymi bohaterami pobocznymi, chociażby w postaci ciotki Tekli, która skradła moje serce swym niepokornym charakterem, tworzą niezwykle wdzięczną, choć momentami wybuchową mieszankę. A jeśli wciąż komuś byłoby mało, na dokładkę mamy jeszcze Gryzaka – przysłowiowy łapacz snów w niezwykle rozczulającej wersji – który staje się nieodłącznym towarzyszem Idy, dostarczając nam, czytelnikom, niezliczoną ilość okazji do śmiechu.

Za możliwość przeczytania dziękuję Wydawnictwu Mięta [@wydawnictwo_mieta].