sobota, 22 listopada 2025

65. MIŁOŚĆ NA STANIE – Tom 1: Pozbawieni oddechu – Kinga Fukushima

„Obserwuję jego śmiejące się oczy, chłonę pozytywną energię, która sprawia, że na nowo żyję. Ten chłopak naprawdę sprawia, że zapominam o przeszłości. Sprawia, że widzę kolory, świat jest jaśniejszy.”  

Od zawsze praca była dla niej najważniejsza. W jej zbyt perfekcyjnym, skrupulatnie planowanym życiu mogłoby się wydawać, że nie ma miejsca na nic innego poza obowiązkami i kolejnymi zadaniami do odhaczenia. Iris latami uczyła się funkcjonować w rytmie, który sama sobie narzuciła, nazbyt wymagającym, jednak kiedy spotyka Eliota, okrywa, że jej serce, jakby obudzone z letargu, przy nim bije szybszym rytmem. Niewinne rozmowy między regałami, przypadkowe spojrzenia i drobne gesty, na które wcześniej nie zwróciłaby uwagi, stają się nagle najważniejszą częścią jej dnia. Uczucie, które między nimi kiełkuje jest czymś, czego nie potrafi kontrolować... i czego pierwszy raz od dawna naprawdę pragnie.

Początki często bywają trudne, czy to te, które zapisuje nam samo życie, czy też te, które rodzą się na papierze, nauczona doświadczeniem wiem jednak, że trzeba przez nie po prostu przebrnąć, zdanie po zdaniu, krok po kroku. Nie zawsze bywa lżej, lecz w przypadku tego tytułu naprawdę było warto! Prawdziwe piękno tej historii objawia się bowiem dopiero po czasie, wtedy, gdy do głosu dochodzą skrywane głęboko pod maską obojętności emocje, a słowa ciążące na sercu w końcu odnajdują odpowiedniego powiernika. „Pozbawieni oddechu” to opowieść, której nie sposób po prostu przeczytać; tę opowieść się wręcz odczuwa i to w sposób, który potrafi zakraść się w głąb duszy, a z każdym tchnieniem, staje się ona czymś znacznie więcej niż tylko tekstem.

Iris należy do bohaterek z rodzaju tych niewyobrażalnie wielowarstwowych, takich, których wydawać by się mogło nie sposób tak naprawdę poznać. Już dawno nie spotkałam postaci o tak złożonej naturze; tutaj każde słowo ma bowiem swoje drugie dno, z tego też względu przez pierwsze rozdziały trudno było nam nawiązać jakąkolwiek nić porozumienia. Autorka ukazuje ją jako kobietę irytującą, wyniosłą i przesadnie samowystarczalną, jakby wciąż musiała udowadniać światu swoją niezależność. Z czasem jednak staje się jasne, że to tylko maska, coś z rodzaju starannie utkanego, chroniącego przed światem, pancerza. Prawdziwe oblicze Iris ujawnia bowiem dopiero wtedy, gdy na jej drodze pojawia się Eliot; to wręcz tak, jakby dopiero jego obecność pozwoliła jej wreszcie zaczerpnąć upragnionego powietrza.

Pozwólcie, że jeszcze moment poświecimy i jemu. Nie wątpię, że już zauważyliście, iż miewam słabość do bohaterów, którzy są piękni w swojej prostocie, a czytelnika potrafią rozkochać niewymuszoną dobrocią serca. Eliot, choć dźwiga na barkach wiele trudności, w tej historii jawi się niczym promień światła – cichy, lecz uporczywie obecny i rozświetlający nawet najbardziej poszarzały dzień. To bohater, który nie ucieka od emocji, który nie wstydzi się pytać ani mówić.

W tym roku nie udało mi się przeczytać wielu jesiennych tytułów, jednak „Pozbawieni oddechu” w pełni mi to wynagrodzili. Co więcej, ta lektura wprowadziła mnie w niezwykle nostalgiczny nastrój, ale z rodzaju tych zmuszając do refleksji, rozbudzających emocje i myśli, zamiast wpędzających w zastój czytelniczy. Książka porusza przy tym tematy ważkie i uniwersalne, zmuszając do zastanowienia się nad tym, co naprawdę w życiu istotne – nad relacjami, emocjami i kruchością ludzkiego istnienia.

Za możliwość przeczytania dziękuję Wydawnictwu White Raven [@wydawnictwowr].  

wtorek, 4 listopada 2025

64. TEXTING – Tom 1: Let's get textual – Teagan Hunter

„Naprawdę się denerwowałam przed tym spotkaniem, wiesz? Byliśmy parą nieznajomych, którą połączyły dziwaczne esemesy. Nieźle mnie zauroczyłeś (...). Ale ty, my... to wszystko okazało się takie, jak miałam nadzieję.” 

Wszystko zaczęło się od pomyłki. Błąd w numerze telefonu zapoczątkował niewinny flirt, który z czasem przerodził się w znajomość przepełnioną żartami o jedzeniu, codziennymi rozmowami i zdjęciami słodkiej kózki. Z pozoru przypadkowa wymiana wiadomości stała się stałym elementem ich dni; czymś, na co czekali bardziej, niż chcieliby się do tego przyznać. Ale czy relacja zbudowana na pomyłce i bez gwarancji jutra, naprawdę ma rację bytu?

Myślę, że nikogo nie zaskoczę, mówiąc, że spod mojej ręki wychodzi więcej negatywnych niż pozytywnych recenzji, a na pełną stawkę oceny liczyć mogą jedynie naprawdę irytująco dobre książki. W mojej biblioteczce na lubimyczytać.pl mam takich tytułów zaledwie osiemnaście, co w pewnym sensie zapewne również przemawia samo za siebie, dlatego tym bardziej możecie spodziewać się, że tytuł od Teagan Hunter wywołał we mnie naprawdę wachlarz najróżniejszych emocji. To nie była opowiastka, która zaskoczyła mnie nadzwyczajnymi zwrotami akcji czy intrygująco przesadzonym dramatyzmem, to historia, która omamiła mnie swoją prostotą. Z początku spisywałam „Let’s get textual” na straty, gdyż nie byłam w stanie uwierzyć, że samymi wiadomościami tekstowymi da się omamić czytelnika. A jednak… Stało się!

Tak jak wspominałam, akcja tego tytułu nie należy do tych nadzwyczaj zawiłych, wielowarstwowych opowieści, w których każdy rozdział kryje intrygującą tajemnice. Cała magia tej opowiastki tkwi bowiem w prostocie i powolnym, niemal leniwym kreowaniu napięcie między bohaterami; ich relacja rozwija się ospale, z uczuciem, krok po kroku, ale mimo to nie sposób się podczas tego procesu nudzić. Każde z nich co rusz bowiem rozbraja czytelnika anegdotką o kozie, uszczypliwą aluzją do zbyt wysokiego ego czy żartobliwym wyznaniem miłości do jedzenia. Wiadomości tekstowe, które tak naprawdę stanowią fundament tej opowieści, wprowadzają w niezwykle komfortowo słodkawy nastrój, dzięki czemu czytelnik z łatwością brnie przez tekst, a gdy słowa zaczynają przemieniać się w bardziej rozbudowane wydarzenia, nie sposób się już od nich w jakikolwiek sposób oderwać.

A gdyby tych zalet wciąż było mało, uwielbiam charakter, którym autorka obdarzyła Zacha, bowiem to mężczyzna, który choć doświadczony przez życie, wciąż nie zatracił wiary, iż życie ma dla niego jeszcze wiele pięknych niespodzianek. Jest w nim coś niezwykle intrygująco – połączenie nieśmiałości i odwagi, ironii i czułości – co sprawia, że naprawdę ciężko o nim zapomnieć. Wydarzenia pod koniec pierwszego tomu nie tylko napędzają akcję i trzymają czytelnika w napięciu, ale też zaskakują tak udanym humorem, że śmiałam się przy nich wręcz do łez. To właśnie ta lekkość, ta niespotykana umiejętność łączenia emocji z dowcipem, sprawia, że książka Teagan Hunter pozostaje w pamięci na długo po zamknięciu ostatniej strony.

czwartek, 30 października 2025

63. RANCZO SREBRZYSTE SOSNY – Tom 1: Serce na wodzy – Paisley Hope

   „Bądź dla nich opoką, dobrze? Dla nich wszystkich. Jesteś dużo silniejszy, niż ci się wydaje, Nash. (...) Wykorzystaj swój ból i pomóż im, kiedy mnie już tu nie będzie. Opiekuj się nimi, zwłaszcza dziewczynkami. Moje dziewczynki będą cię potrzebowały.” 

Przewijał się na rodzinnym ranczu odkąd tylko pamiętała – jadał z nimi niedzielne obiady, imprezował z jej braćmi, a w tajemnicy bronił jej honoru, o czym nigdy nie miała się dowiedzieć. Wyjeżdżając, nie tęskniła za nim, a on pamiętał ją jedynie jako młodszą, znienawidzoną siostrę. Dziś, wiele lat później, choć stali się dla siebie zakazanym owocem, nie potrafią przejść obok siebie obojętnie. Nash od wielu lat nie przespał ani jednej nocy, nawiedzany przez koszmary. Cecilia przez lata żyła u boku bogatego, obojętnego mężczyzny, który jej nie dostrzegał. Teraz, powracając na rodzinne ranczo, nie myśli o miłości, lecz Nash krok po kroku burzy mur, którym otoczyła swoje serce. Bolesna przeszłość wciąż nie powiedziała jednak ostatniego słowa.

Nie ukrywam, iż po lekturze pierwszego tomu serii Rebel Blue Ranch odkryłam w sobie prawdziwe, choć dotąd głęboko ukryte, upodobanie do kowbojskiego klimatu. Urzekł mnie nastrój, jaki zazwyczaj w tym gatunku panuje, założyłam więc, że „Serce na wodzy” idealnie nada się na towarzyszące nam w tym miesiącu nieprzerwanie nadzwyczaj ponure jesienne wieczory. Ku mojemu rozczarowaniu moje przypuszczenia okazały się jednak nieporównywalnie błędne. W tej opowiastce również trafiamy do małego miasteczka, gdzie każdy przyznaje się znać każdego, a na dodatek mamy do czynienia z rodzinnym ośrodkiem jeździeckim o niezwykle urzekającej nazwie Srebrzyste Sony, odnoszę jednak usilnie wrażenie, iż mimo to próżno tu szukać prawdziwie charakterystycznego klimatu rancza. Pragnęłam wraz z bohaterami zatracić się w stukocie końskich kopyt, w zapachu siana i codziennym rytmie życia na ranczu, poczuć głębię świata przedstawionego, a zamiast tego otrzymałam zaskakująco dużą dawkę sangrii, hokeja i nieprzepracowanych traum.

Na docenienie z pewnością zasługuje zapadający w pamięć humor, który towarzyszy tej historii od pierwszych stron. Zabawne sceny i pełne błyskotliwości dialogi między Cecilią a jej przyjaciółkami wnoszą do opowieści lekkość i ciepło, momentami skutecznie rozładowując cięższe emocjonalnie wątki. Uwielbiam również relacje, które autorka przepięknie wykreowała pomiędzy główną bohaterką a jej braćmi – wnoszą one niezwykłą dozę autentyczności do tej historii – i, choć uważam, że wiele wątków z nimi związanych można by jeszcze ciekawiej urozmaicić, stanowią one jeden z najbardziej udanych elementów całej powieści. A motyw hokeja w tle? Niedopracowany, choć zdecydowanie warty uwagi – podobnie zresztą jak Festiwal, którego Cecilia stała się właściwie główną pomysłodawczynią. Do samego końca liczyłam, że ten wątek pozwoli mi zatracić się w nastroju lokalnych przysmaków, przekazywanych z pokolenia na pokolenie tradycji i wesołych przyśpiewek, tymczasem otrzymałam zaledwie dwie strony nadzwyczaj suchego tekstu.

Końcowe rozdziały były dla mnie najboleśniej rozczarowującą częścią tej opowieści i to nie tyle ze względu na przewidywalność, która, choć wyczuwalna, miała w sobie pewnego rodzaju intrygujący urok, ile przez coraz wyraźniej przebijające się zabarwienie erotyczne, które im bliżej epilogu, tym bardziej wysuwało się na pierwszy plan. Początkowo byłabym w stanie nawet stwierdzić, że miało ono w sobie prowokująco pociągający nastrój, ostatecznie jednak uważam, że zabiło głębie uczucia między naszymi postaciami. Na dodatek, może to wina tłumaczenia, a może i w originale te sceny pozostają równie drętwe, wiem jednak, że pozostawiły we mnie niesmak, który jeszcze długo będzie pobrzmiewał echem w zakamarkach pamięci.

Za możliwość przeczytania dziękuję Wydawnictwu Editio Red [editio_red].